De plaats van de Rotterdam marathon in de internationale marathonwereld is vooral bedoeld voor het creëren van nieuwe helden. Om de acteurs in deze show door te laten dringen tot de grote wedstrijden (lees het grote geld) van de marathonwereld, hebben ze eigenlijk maar één ding nodig: een snelle tijd. Kwambai was afgelopen jaar een ster in New York vanwege zijn 2.04.28 in Rotterdam in 2009. De ervaring leert dat de aanpak van Rotterdam de beste kans op resultaat (lees snelle tijden) oplevert en deze aanpak oogst wereldwijde bewondering. Topmarathons met snelle parkoersen en een veel groter budget als Chicago en Berlijn worden door de wedstrijd in de Maasstad voorbij gestreeft.

Cors van den Brink heeft wel een punt met zijn betoog dat tijdens het eerste deel van de marathon in Rotterdam weinig meer te beleven valt dan het noteren van kilometertijden. Niet dat het tijdens andere wedstrijden veel anders is. In Londen ontbrandt de strijd net als in Rotterdam pas na 30 kilometer en in New York is er in het eerste deel niet veel te beleven. Het grootste verschil met deze twee (veel bekeken) marathonwedstrijden en Rotterdam is dat tijdens het eerste deel van de mannenwedstrijd de vrouwenwedstrijd in een vergevorderd stadium is en dat daar de strijd aan het ontbranden is. Rotterdam heeft geen aparte vrouwenwedstrijd die voor de mannen uitlopen.
Een tweede, niet onbelangrijk aspect, is dat in de marathonwedstrijden van Londen en New York de bekende atleten meedoen. En daarmee valt de vergelijking met het wielrennen weer te maken. Immers, waarom worden zelfs de vlakke etappes in de Tour de France bekeken, terwijl pas in het laatste half uur de strijd echt ontbrandt? Omdat alle toppers van het wielrennen tijdens deze topwedstrijd aanwezig zijn. Een daarmee eindigt ook de vergelijking met het wielrennen (anders dan Michael Boogerd in Runnersworld ons doet geloven), want in het uiterste geval kan een marathonloper drie topwedstrijden per jaar lopen en niet tientallen per jaar.
Een actie als die van Fabian Roncero waar nog jaren over gepraat wordt of de finale van Susan Chepkemei en Paula Radcliffe in New York is niet te regisseren. Het drama van de marathon ontspint zich toch pas na 30 kilometer Toch heeft de Rotterdam marathon best mogelijkheden om die eerste anderhalf uur van de wedstrijd aantrekkelijker te maken voor de kijker. Werk met sponsoren een plan uit om enkele van de gecontracteerde atleten te gebruiken in reclamespotjes. Met Felix Limo is dat al eens gedaan. Toen was er een ‘verhaal’ achter de Keniaan en is hij een van de bekendste Keniaanse winnaars van de Rotterdam marathon geworden. Ook kunnen er korte reportages worden gemonteerd tussen de belangrijke meetpunten, om inzage te geven in de trainingen of de wedstrijdvoorbereiding. De NOS is een kei in het fabriceren van zulke korte items en het helpt de kijker het 30 kilometer punt nog sneller te bereiken dan het wereldrecordschema.

Bart van Aalst